:((((( -கார்க்கி

சங்கமம் திரட்டி நடத்திய போட்டியில் பங்கெடுத்த அனைவருக்கும் வாழ்த்துகள். பேருந்து தான் இந்தப் போட்டியின் தலைப்பு. போட்டியின் நடுவர்கள், மனச தேத்திக்குங்க கொங்கு ராசாவும், நானும் தான் :(( . நன்றி இளா.

முதல் மூன்று இடங்களைப் பெற்ற கதைகள்

1) மந்திர நிமிடம் - வெங்கிராஜா

2) எரனைக்கல் மோதிரம் - ஸ்ரீதர் நாராயணன்

3) என் பெயர் கார்த்திகேயன் - என்.சொக்கன்.

இந்த மூன்று கதைகளுக்கும் தான் நான் அதிகபட்ச மதிப்பெண் வழங்கி இருந்தேன். இருந்தாலும் என்னை மிகவும் கவர்ந்தது சொக்கனின் என் பெயர் கார்த்திகேயன். மூவருக்கும் வாழ்த்துகள்.

என் பெயர் கார்த்திகேயன்

கார்த்திகேயன் என்கிற அந்தச் சிறுவனை (அல்லது இளைஞனை) நான் இன்றுவரை நேரில் பார்த்தது கிடையாது. ஆனால் என்னுடைய கல்லூரி நாள்களில் பல மணி நேரம் நான் அவனாக இருந்திருக்கிறேன்.

குழப்புகிறதா? ‘ஆதௌ கீர்த்தனாரம்பத்திலே’க்குப் போய் விளக்குகிறேன்.

பன்னிரண்டாம் வகுப்பை முடித்து நான் கல்லூரியில் சேர்ந்தபோது, அட்மிஷனுக்காக அப்பா என்னுடன் வந்தார். மறுநாள் தொடங்கி எனக்கு ஹாஸ்டல் வாசம் என்பதால், பெட்டி, படுக்கைகள் எல்லாம் மும்முரமாகக் கட்டப்பட்டன.

அன்று மாலை, அப்பா அலுவலகத்திலிருந்து திரும்பியபோது அவர் கையில் இரண்டு துண்டுச் சீட்டுகள். அவற்றை மேஜைமேல் கவனமாக வைத்துவிட்டு என்னை அழைத்தார்.

நான் அந்தச் சீட்டுகளை ஆவலுடன் பார்த்தேன், ‘இது என்னதுப்பா?’

‘பஸ் பாஸ்’ என்றார் அப்பா, ஒரு கைக்குழந்தையைத் தூக்கும் லாவகத்துடன் அந்தச் சீட்டுகளை வாஞ்சையுடன் எடுத்து என்னிடம் கொடுத்தார், ‘கசக்கிடாதே, ஜாக்கிரதையாப் பாரு.

அப்போது எனக்கு ‘பஸ் பாஸ்’ என்ற வார்த்தையின் அர்த்தமே புரிந்திருக்கவில்லை, அப்பாவைக் குழப்பத்துடன் பார்த்தேன்.

அவர் எனக்குப் பொறுமையாக விளக்கிச் சொன்னார், ‘நாளைக்கு நீயும் நானும் கோயம்பத்தூர் போறோம்ல? அதுக்கு பஸ் டிக்கெட் எடுக்கவேணாமா?’

’ஆமா, எடுக்கணும்’

‘இந்த பஸ் பாஸ் நம்ம கையில இருந்தா, நாம டிக்கெட் எடுக்கவேண்டியதில்லை, இலவசமாப் பயணம் செய்யலாம்’ என்றபோது அப்பா முகத்தில் அளவற்ற பெருமிதம். குத்துமதிப்பாக நூறு ரூபாயோ என்னவோ மிச்சப்படுத்திவிட்ட திருப்தி.

முழுகதையையும் படிக்க இங்கே க்ளிக்குங்கள்