ஆ!! யிரத்தில் ஒருவன்

மாலை நேரம் (ஆண்ட்ரியா): பாடலாசிரியர் - செல்வராகவன்

Song of the year. இதைக் கேட்க தவறுபவர்கள் நிச்சயம் அதற்காக பின்னாளில் வருந்துவார்கள். பாடல் முழுவதும் அதிரும் மெல்லிய கிடார் கிறங்கடிக்கிறது. ஆண்ட்ரியாவின் குரல் ஆச்சரியமூட்டுகிறது. ஆரம்ப பிட் சித்தார் என நினைக்கிறேன். முதல் முறை கேட்கும் போதே அந்த இசை நம் நரம்புகளை இழுத்து கட்டுகிறது. உடல் முழுவதும் அந்த அதிர்வுகளை உணர முடிகிறது என்னால்.

மாலை நேரம்.. மழைத் தூறும் காலம்..

என் ஜன்னல் ஓரம்.. நிற்கிறேன்.

யாருமற்ற அடர் இருள் காட்டில் தனியாக மாட்டிக் கொண்டு அந்த தனிமை தரும் சுகத்தை அனுபவிக்கும் போதே ஒரு தோழியோ காதலியோ வந்து நம் விரலோடு விரல் சேர்த்தால் எப்படி இருக்கும்? அப்படி தொடங்குகிறது ஆண்ட்ரியாவின் குரல். பின் அவரின் குரலும் கிடாரின் இசையும் இணைபிரியா காதலர்கள் போலவே நடை போடுகிறது..

நீயும் நானும்.. ஒரு போர்வைக்குள்ளே

சிறு மேகம் போலே.. மிதக்கிறேன்.

கண் மூடிக் கேட்டால் ஒரு வித தியான நிலைக்கு தள்ளப்படுகிறேன். காதுகளின் வழி நுழைந்து நம் உயிரோடு இந்த இசை சங்கமிக்கும் போது காற்றிலே மிதப்பது போல இருக்கிறது. பெருக்கெடுத்தோடும் ஆற்றின் அடியில் எந்த வித சலனமுமில்லாமல் ஓடும் நீரைப் போல நமக்குள்ளே இருக்கும் அமைதியை தோண்டி எடுக்கிறது

ஓடும் காலங்கள்.. உடனோடும் நினைவுகள்.

வழி மாறும் பயணங்கள்.. தொடர்கிறதே..

வாழ்க்கை விளையாட்டில் நம் விருப்பங்களையும், விருப்பமானவர்களையும் தொலைத்துவிட்டு நாம் மட்டும் முன்னேறிக் கொண்டிருக்கிறோம். நேரம் கிடைக்கும் போது அதற்காக அட்டவணைப் போட்டு கவலைப் படுகிறோம்.ஜெயிப்பாதாக நினைத்து தோற்றுக் கொண்டிருக்கிறோம். இந்த வரி நமக்கு ஆறுதல் சொல்கிறதா இல்லை ஆத்திரப்படுத்துகிறதா எனத் தெரியவில்லை எனக்கு.

இதுதான் வாழ்க்கையா? ஒரு துணைதான் தேவையா?

மனம் ஏனோ என்னையே.. கேட்கிறதே!!!

என்ன சொல்ல? மயிர்கள் கூச்செரிகின்றன எனக்கு.

காதல் எங்கே ஓய்ந்தது

கவிதை ஒன்றில் முடிந்தது

தேடும் போதே தொலைந்ததே.. அன்பே!!!

இந்த வரிகள் தொடங்கும்வரை பிண்ணனியில் கிடாரின் சாம்ராஜயம் தான். இப்போதுதான் பீட் ஆரம்பிக்கிறது. அதற்கேற்றார் போல உடைகிறது பாடகியின் குரல். அலைகளற்று ஓடும் ஆறு ஆர்ப்பரிக்கும் கடலில் சங்கமித்த பின் உப்பாய் தானே மாறும்? ஆனால் அமேசான் நதி கடலில் கலக்கும் இடத்தில் இருந்து ஒரு குறிப்பட்ட தூரம் வரை உப்புத் தண்மையில்லாமல் தன் தன்மையோடே இருக்குமாம். அது போல இன்னமும் தன் இருப்பை தக்க வைத்துக் கொண்டு ஒலிக்கிறது கிடார்.

இது சோகம் ஆனால் ஒரு சுகம்

நெஞ்சின் உள்ளே பரவிடும்..

நாம் பழகிய காலம் பரவசம்.. அன்பே

மூன்றே வரிகள் தான். என் வாழ்வின் முக்கிய நிகழ்வுகளின் நினைவுகளை கிளறி விட்டு செல்கிறது. மீண்டும் மீண்டும் கேட்கும் போது இந்த வரியில் பாடலை மட்டுமல்லாமல், என் வாழ்க்கையே நிறுத்தி வைத்துவிட்டு கால எந்திரத்தில் பின்னோக்கி செல்கிறேன். மீண்டு வந்து பாடலை தொடர்ந்தால்..

உன் கரம் கோர்க்கையில் நினைவு ஓராயிரம்

பின் இரு கரம் பிரிகையில் நினைவு நூறாயிரம்..

காதலில் விழுந்த இதயம் மீட்க முடியாதது

கனவில் தொலைத்த நிஜங்கள் மீண்டும் கிடைக்காதது.

இந்த ஒவ்வொரு கணங்களையும் அனுபவித்து, இதயத்தின் அறைகளில் அந்த நேசத்தையும், பிரிவையும் ஒருங்கே சேமித்து வைத்திருப்பவனால் தான் இப்படி எழுத முடியும். பாடலின் அனைத்து வரிகளுமே ஒரு கதை சொல்கிறது. எனக்கு மிகவும் பிடித்த மற்றொரு வரி

ஒரு முறை என் வாசலில் நீயாய் வந்தாலென்ன.

நான் கேட்கவே விரும்பிடும் வார்த்தை சொன்னாலென்ன..

இது தான். இதே தான். காதல் என்பது வேறென்ன?

இப்படியே இருக்கும் அனைத்து வரிகளும் பற்றி சொல்லிக் கொண்டே செல்லலாம். அதை விட நீங்களே பாடலைக் கேளுங்கள். இரவுப் பொழுது. ஹெட்ஃபோனில் கேட்கப் போகிறீர்கள் என்றால் உத்தமம். ஹெட்ஃபோனில்தான் கிடாரை முழுமையாய ரசிக்க முடியும்.வேறு எந்த சத்தமும் இல்லாத நேரமாக பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். முடிந்தவரை வேறு எந்த சிந்தனையும் இல்லாத சமயமாக இருக்கட்டும். பழக்கம் உண்டென்றால் ஒரு பியர். பாட்டுக் கேட்டு முடித்தவுடன் எனக்கு ஒரு கால்.